تاملی انتقادی در حاشیه کنسرت «خاطرههای شما» در
فرهنگسرای نیاوران
دستکاری خاطرهها
هدف
از اجرای تصانیف خاطرهانگیز قدیمی در کنسرت چیست؟ آیا فقط اجرای موبهموی این
قطعات برای شنونده امروزی کافیست؟ آیا فقط نواختن و خواندن این قطعات با هر توانی
برای شنوندهای که آنها را با اجرای استادان درگذشته به خوبی در خاطر دارد کفایت
میکند؟ یا هدف از این برنامهها بازی با داشتههای ذهنی شنونده و دستکاری خاطرههاست؟
آنچنان که تصدیقی باشد بر این جمله که هرگز موزیسینهای امروزی به توانمندی
استادان درگذشته که تمام خاطرههای یکصدسال گذشته موسیقی را آفریدهاند نخواهد شد
چرا که آنها کاری کارستان کردهاند؟ و یا هدف نمایش تراژیک بازنمایی خاطرههای
موسیقایی در روزگار از معنا تهی شده امروز است تا به همان میزان این بازنمایی حسرتبار
گذشته باشد؟
کنسرت
«خاطرههای شما» که هفته گذشته در فرهنگسرای نیاوران به روی سن رفت، فارغ از تمام
ضعفها و قوتها، اندیشه دیگری را به ذهن مخاطب متبادر میکرد و آن تأملی بر این
دست سوالات بود که قرار است چه آورده جدیدی در این کنسرت در پیش چشم مخاطب ارائه و
سرانجام به قضاوت گذاشته شود؟ شنوندگان این برنامه که اغلب در زمره افراد آشنا با
موسیقی ایرانی بودند مدام در حال قیاس آنچه ارائه میشود با آنچه پیشتر شنیده و
در خاطر داشتند بودند چراکه هر چند توان مزدا انصاری، نوازنده پیانو، در ارائه
دقیق، تکنیکی و با ذوق قطعات، خاطرهها را جلا میداد اما توان ارائه خواننده و
نوازنده تنبک که نمیتوانستند همطراز این پیانیست عمل نموده و پابهپای او جلو
بیایند اختلاف سطوح فاحشی را رقم زده بود که نه تنها از گوش مخاطب دور نمانده بلکه
تلاشهای پیانیست را بیاثر میساخت و اجرا از انسجام حداقلی نیز فارغ میشد. با
این همه شاید برای یک کنسرت باکیفیت لازم است که توان و ذوق موزیسین و خواننده همردیف
هم باشند اما آیا بازهم اجرای تصانیف خاطرهانگیز قدیمی فقط نیازمند اجرای مو به
مو است یا چیزهای دیگری نیز میطلبد تا از تعابیر اجرای معمولی، دست چندم، مبتذل و
آنچه انتظار میرفت فاصله گرفته و به اجرای قوی، دست اول، خلاقانه و دور از انتظار
تعبیر شود؟
منتشر شده در روزنامه توسعه ایرانی- شماره 14- تاریخ 24 تیرماه 97- صفحه 9 موسیقی، چهارگاه - بخش استکاتو
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر